“Het was kort maar krachtig” wordt vaak gezegd wanneer je iemand pas net ontmoet hebt, maar alweer afscheid moet nemen. In mijn ervaring gaat het dan meestal om een collega. Voor beide personen is duidelijk dat het vooral kort was. Een wisseling van de wacht. Iets wat betekenisvol klinkt, maar op iedere manier ontbreekt aan betekenis.
Het was kort maar krachtig. Nu voor het eerst gemeend.
De afgelopen acht maanden heb ik me gezegend gevoeld als ik door de tuin liep. Zodra ik uit het raam keek zag ik de puntjes van haar oren verschijnen. Of als ik niet uit het raam keek maar in de nacht naar de wc ging, dan hoorde ik haar zachtjes miauwen voor de deur.
Zodra ik de deur uit liep, verliet ze mijn zijde niet meer. Door wind en weer hield ze me gezelschap. Ik noemde haar Miep. Waarom weet ik eigenlijk niet meer. Haar schele ogen deden ons vermoeden dat ze waarschijnlijk onderdeel was van een incestueuze kattengemeenschap in de buurt. Geregeld zagen we haar achterneven, broers of misschien wel zonen in de buurt. Meestal langs de kant van de weg, overleden.
Na enkele maanden dat we hier woonden verliet Miep ons erf niet meer. Als wij gingen wandelen liep ze mee tot aan de oprit, dan bleef ze daar rustig wachten tot we weer terug waren. In tegenstelling tot onze twee binnenkatten, die niet in vrijheid leven, koos Miep er zelf voor om bij ons te zijn.
Achteraf wonen heeft veel voordelen. Het buitenleven geeft een gevoel van vrijheid die ik in de stad nooit zo ervaren heb. Maar het kan ook eenzaam zijn. Vrienden wonen verder weg, waardoor je ze automatisch ook minder vaak ziet. Even langs op de koffie zit er niet meer in.
Sinds we hier wonen heb ik me nooit echt alleen gevoeld. Met Miep aan mijn zijde voelde het alsof ik een vriendin had die er altijd voor me was. Niet onvoorwaardelijk natuurlijk, er stonden brokjes en een schaaltje melk tegenover. Maar toch. In ruil daarvoor kreeg ik oneindig veel liefde. Althans, het oneindige was waar ik tot nu toe van uit was gegaan. Miep was nog jong en met de kennis dat een kat wel achttien jaar kan worden, zag ik de toekomst met Miep rooskleurig in. Al helemaal met de komst van haar baby’s. Miep met daarachter drie schele mini-Miepjes, rennend door de tuin, mij kon je niet gelukkiger krijgen.
Sinds Miep er niet meer is, voelt alles wat ik in de tuin doe niet meer kloppend. Onze tuin was haar thuis en daardoor kan ik het niet meer van elkaar los zien. Ieder hoekje van de tuin is voor mij onvolledig als Miep er niet meer tevoorschijn kan komen. Als mijn vriend mij probeert op te vrolijken met een net uitgeplant stekje die na zijn twee eerste blaadjes ook al een bloem heeft, kan ik alleen maar huilen. Een plant die vroegtijdig bloeit om te kunnen overleven, heeft voor mij geen schoonheid. Het doet me denken aan Miep, die voor mij ook een vroegtijdige bloem is, gestorven voordat ze tot volledigheid kon groeien.
De glans is eraf en ik moet flink boenen om die weer terug te vinden. Misschien lukt dat straks weer. Misschien wordt de tuin dan weer een plek waar ik vooral zie wat groeit, in plaats van wat ontbreekt. Maar nu nog even niet.
Onder de walnootboom zal ik altijd op je wachten.
Liefs, Bep
Tussen zaaien en draaien 
Plaats een reactie